Gezondheid & Psyche

Een nieuwe lever betekent een nieuw leven!

1 minuten leestijd

Stefie

Als kind zat ik vol energie en was ik ontzettend gezond. Maar op mijn twaalfde werd ik ziek. Ik had wondjes die slecht genazen, kreeg ook kinkhoest en daarna bleef ik maar moe. Wel een jaar lang werd ik op van alles onderzocht en steeds werd er bloed geprikt. Op een gegeven moment bleek dat mijn leverwaardes fors omhooggegaan waren. Er was meteen paniek en ik moest onmiddellijk naar het ziekenhuis. Uit een biopsie volgde een diagnose: ik had een auto-immuunziekte en mijn lever was inmiddels zó ernstig beschadigd dat die niet meer te herstellen was. Ik kon het niet echt bevatten.

Door alles wat ik meemaakte, voelde ik me ouder dan dertien jaar. Op school ben ik in die tijd ook gepest. Ik was nogal op mezelf, maar dat veranderde toen ik een jaar of vijftien was. Mijn zus sleepte me mee als ze op stap ging. Ze liet me zien dat er méér was dan school en ziek-zijn. Sinds die tijd ben ik veranderd. Nu geniet ik ook van die momenten: lekker op stap met mijn vriendinnen, plezier maken. Soms moet ik echt even stoom afblazen, ook al ben ik de dag daarna dan gesloopt. Vorig jaar ben ik zelfs met vriendinnen op vakantie geweest en heb ik het elke dag licht zien worden. Dat is helemaal niet goed voor mij, maar ik had de tijd van mijn leven!

Zo’n anderhalf jaar geleden merkte ik dat ik bij inspanning te weinig adem had. Uit onderzoek bleek dat ik een diffusiestoornis in mijn longen heb. Dat heeft te maken met de ziekte van mijn lever, maar de combinatie komt zelden voor. De kans is aanwezig dat het erger wordt. Na die diagnose is besloten om mij op de wachtlijst voor een levertransplantatie te zetten. Ik ben geen ‘acuut geval’, maar ooit heb ik wel echt een nieuwe lever nodig. Toen ik hoorde dat ik op de wachtlijst kwam te staan, moest ik huilen. Ik had altijd ontkend hoe ziek ik was. Nu drong het pas echt tot me door. Ik doe meestal redelijk nuchter over mijn ziekte, maar soms voel ik me ontzettend zielig. Gelukkig kan ik bij allebei mijn ouders terecht. Ik weet niet wanneer ik aan de beurt zal zijn. Ik ben bang voor de operatie, maar kijk wel uit naar een ‘normaal’ leven. Een leven zonder vermoeidheid en ziekte.

Mijn mantra

Sommige dingen moeten nú, want nu kan het nog!

Wat ik aan jou wil doorgeven:

  • Wees niet bang om donor te zijn. Je kunt er iemand een nieuw leven mee geven.
  • Je leeft maar één keer, geniet ervan!

Wil jij ook jouw verhaal vertellen?

Heb jij ook iets meegemaakt en zou je daarover willen vertellen? Neem dan contact met ons op via onderstaand e-mailadres. Schrijf in je bericht kort wat je hebt meegemaakt en wat je mee wilt geven aan anderen. Wij nemen daarna zo snel mogelijk contact met je op.

contact@echtverhaal.online

Meer verhalen over dit thema?

#VeiligVerkeer

Iedereen kent ze wel: kruizen, stenen en andere herdenkingsplaatsen aan de kant van de weg. Deze bermmonumenten geven aan dat er op die plaats iemand is gestorven. Bermmonumenten zijn voor nabestaanden vaak een belangrijke plek om naar terug te gaan.

Op de plaats waar iemand is gestorven is het vaak gemakkelijker om over de dood van de geliefde te praten. Het is er dichterbij en iedereen weet dat ook anderen er om dezelfde reden zijn, namelijk om te rouwen en om de ander te herdenken.

Lees verder